Sprawa różdżki czarodziejskiej

W czasach, gdy dominują twarde dane, cyfry i algorytmy, powrót do książki takiej jak "Sprawa różdżki czarodziejskiej" może wydawać się czymś egzotycznym. Tymczasem jest to lektura zaskakująco aktualna - nie tylko ze względu na tematykę radiestezji, ale przede wszystkim z powodu postawy intelektualnej jej autora. Edmund Libański nie pisze o magii ani o baśni - tytułowa różdżka czarodziejska to klasyczne narzędzie różdżkarza: rozwidlona gałąź trzymana obiema dłońmi, służąca do lokalizowania wody, rud czy tzw. sił podziemnych. E.Libański nie przyjmuje jednak żadnej ze stron sporu: ani ślepej wiary, ani bezrefleksyjnego sceptycyzmu. Zamiast tego prowadzi fascynujące, wielowarstwowe dochodzenie - jako inżynier, obserwator, nauczyciel i uczciwy badacz.

To książka o zjawisku, które przez wieki było obecne w praktyce ludowej, a w XX wieku zaczęło zyskiwać uwagę naukowców i instytucji. Libański śledzi relacje różdżkarzy, analizuje przypadki terenowe, komentuje zachowania społeczne i przedstawia opinie autorytetów naukowych. Wszystko to spina refleksją o naturze poznania - o tym, gdzie kończy się wiedza, a zaczyna przeczucie. Jego styl jest precyzyjny, ale nie zimny - wypełniony pasją, ironią, pokorą wobec złożoności świata. To nie instruktaż i nie polemika, ale pełnoprawna medytacja nad granicą między nauką a intuicją, między dowodem a doświadczeniem.